Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas

jueves, 21 de noviembre de 2013

ANTONIO PÉREZ CAINZOS. PASIÓN POR EL BALONCESTO.

        Hace tiempo tuvimos la ocasión de tener como invitado a Antón Ruanova -triatleta internacional-. Ruanova, siempre solícito, nos concedió una entrevista desde Sudáfrica donde estaba concentrado afrontando su primera temporada como profesional.

        Esta vez tenemos la oportunidad de contar en este espacio con una persona sobresaliente en el aspecto deportivo y también en el plano personal. Apasionado del baloncesto, amigo y compañero desde hace años, tengo el placer de presentar a Antonio Pérez Cainzos.

        Recientemente, el CB Valladolid ha completado el cuerpo técnico para la temporada 2013-14 con la incorporación del ferrolano Antonio Pérez Cainzos como segundo de Ricard Casas.

        Antonio Pérez aportará experiencia y calidad a la preparación técnico-táctica del equipo vallisoletano. Nacido en Ferrol (Coruña) hace 39 años, es Licenciado en Educación Física por la Universidad de La Coruña y Doctor en Psicología del Deporte por la Universidad de Vigo, además de Entrenador Superior de Baloncesto, por supuesto. A pesar de su juventud, puede presumir de contar ya con una dilatada trayectoria profesional -primero como jugador y más tarde como entrenador-. Ha completado 9 temporadas como entrenador principal en el Leyma Coruña logrando dos ascensos, de EBA a LEB Bronce y de esta última a  Plata.

        También ha formado parte de diversos proyectos de la Federación Española de Baloncesto durante varias temporadas, en los que se integró en el cuerpo técnico de las selecciones inferiores, coincidiendo en las mismas con el actual entrenador del club vallisoletano, Ricard Casas, y también con el pucelano Gustavo Aranzana. Junto a ellos logró dos bronces en sendos Eurobasket Sub18 y Sub20, respectivamente.

        La campaña pasada fue entrenador invitado durante tres meses en el cuerpo técnico de los Denver Nuggets de la NBA, con George Karl al frente, y también de dos universidades americanas, Denver University y Metro State.


Alumnos 1º ESO. ¿De niño soñabas con llegar a ser entrenador de baloncesto?.

Antonio Pérez. Uffff, de niño sólo sueñas con ser jugador. Soñaba con levantar copas, con ganar a los mejores, con practicar deporte y mejorar cada día. Cuando ya era adolescente fue cuando me fui dando cuenta de la influencia que los entrenadores pueden tener en los deportistas para ayudarles a conseguir sus logros. Y esto, gracias a los entrenadores que he tenido a lo largo de mi vida, esas personas, esas experiencias y esos momentos me han llevado a ser una persona del deporte. A partir de ahí, me preguntaba cuál sería el camino para poder ser un buen entrenador de baloncesto, y en ello estoy todavía...


Edufísicabalmes. Parafraseando al mítico Andrés Montes, ¿cómo lleva un "jugón" como tú pasar de la cancha al banquillo?. ¿Cómo consigues calmar las ganas de saltar a la pista y resolver en los momentos de necesidad?.

Antonio Pérez. Lo llevé muy bien la verdad. La gente que me conocía cuando tomé esa decisión no esperaba que lo llevase con tanta naturalidad, pero es que eso era lo que quería, para eso estaba estudiando y formándome, mi deseo era y es ser entrenador, ayudar a los demás a conseguir éxitos, individuales o colectivos.
        Hay días y hay momentos en los que me gustaría estar en el campo, sobre todo en momentos importantes del juego.


Edufísicabalmes. Hablanos de la experiencia USA. NBA. Denver Nuggets. ¿Tenemos tanto que aprender de los americanos en lo que se refiere a la disposición y al modo de transmitir conocimientos?. ¿Creo que desde el primer día eras uno más en la dinámica diaria del equipo?.

Antonio Pérez. La sociedad americana es diferente a la nuestra y su deporte también, por supuesto. Me sorprendió claro está, el como venden el producto y los inmensos recursos humanos y materiales de los que disponen. Pero además, su capacidad altísima de trabajo en equipo, su elevado grado de la responsabilidad individual (sin ella, el trabajo en equipo sería mediocre) y su facilidad para llegar al jugador.
        La figura del entrenador es algo muy respetado por parte de todos los estamentos del baloncesto y para mí fue uno de esos regalos que me ha dado el baloncesto y que trato de devolverle cada día.
        Fue una experiencia increíble para mí, a todos los niveles, desde el primer día, de los 3 meses que estuve allí, me hicieron sentir como parte del cuerpo técnico.
        

Con George Karl en Denver.

Edufísicabalmes. Además de Licenciado en Inef (6ª promoción Inef Galicia), lo eres también en Psicología del Deporte. ¿Supongo que entonces te será menos complicado conseguir que todos los jugadores remen en la misma dirección, aunar el esfuerzo individual para conseguir el bien colectivo?. ¿Porqué no debe ser fácil conseguir que egos de más de dos metros tiren juntos del carro?.

Antonio Pérez. La psicología te ayuda a entender mejor la vida y el por qué de muchas cosas en las relaciones humanas, el trabajo de equipo, la influencia de las experiencias previas y la educación...A mí me ayuda a ayudar mejor a cada uno de los jugadores y miembros del cuerpo técnico. Tener más información de la realidad y del ecosistema en el que estás, te posibilita una mejor adaptación y un mejor liderazgo situacional. Mejora tu capacidad comunicativa y el cómo llegas y convences al jugador.
        Hay egos de jugadores de 1,80 que pueden echar abajo los valores de un equipo. Esta información y puesta en acción que te da el conocimiento y tu experiencia, posibilitan un trabajo de prevención y una prudencia y una humildad mayores a la hora de actuar y sacar conclusiones.


Alumnos 1º ESO. ¿Valoras más el juego en equipo o contar con figuras del Baloncesto?.

Antonio Pérez. El juego de equipo es el paradigma de este juego. No es fácil lograr que un equipo llegue a jugar bien colectivamente. Nos bombardean continuamente con valores individuales y competitivos, donde el trabajo en equipo pierde poder y significado. Los verdaderos grandes jugadores de este deporte, lo han sido porque han estado en sintonía con su equipo, el equipo les ha ayudado a mejorar como jugadores increíbles y ellos han ayudado a sus equipos a ganar. Un jugador increíble sin el equipo sólo llegará a meter canastas increíbles. Un equipo increíble conseguirá éxitos increíbles.





Edufísicabalmes. Allá por el mes de mayo, durante una comida con unos amigos rememorando buenos tiempos pasados, uno que sabe de baloncesto comentó que eso de la "T" para enseñar los tiros libres ya no se lleva. Yo calladito, como si diera por supuesto que ya lo sabía. Ahora, empezado el curso me asalta la duda, ¿a ver si le voy a estar enseñando mal a mis alumnos?. ¿Podrías resolverme esta duda y decirme cómo tengo que hacer?.

Antonio Pérez. JAJAJAJAJA...!!!. Recuerdo esa conversación. En esas comidas se habla mucho y hay demasiado vino...Aquel que lo dijo creo que lo hizo porque existen cinco, seis o siete factores más importantes y determinantes a la hora de enseñar este gesto técnico tan importante en el baloncesto (en eso de la "T", que se refiere al agarre y a la adaptación del balón para realizar el tiro, depende del hábito adquirido por el jugador, T, V, I...). Lo más importante es sentirte cómodo y muy natural realizando el tiro.


Edufísicabalmes. Aprovechando el tema de la pregunta anterior. Me consta que hace mucho, mucho tiempo , eras un gran tirador de tiros libres. Estoy seguro que sigues practicando. Chris "Chaqueta Metálica" Mullin, nuevo manager general de los Sacramento Kings, sorprendió a todos sus jugadores en un concurso de triples convirtiendo 14 de 15 tiros. Sorpréndenos y danos un porcentaje.

Antonio Pérez. Entre semana sigo haciendo tiros a canasta. Es algo que me gusta, me relaja y me ayuda a pensar. En mi época de jugador tuve un porcentaje en tiros libres del 96% y llegué a anotar 111 tiros libres seguidos y 84 triples de 100 intentos, 22 de ellos seguidos.


Edufísicabalmes. Imagino que en tu blog personal,  www.thebasketmindcoach.wordpress.com  no veremos analizadas las jugadas de tu nuevo equipo. Por aquello de no dar pistas al contrario.

 Antonio Pérez. JAJAJAJA!!. Quizás al final de la temporada, por aquello de explicar el por qué de cada decisión táctica. El blog es algo que me ha ayudado a ordenar ideas, a analizar mucho baloncesto y a mantener mi interés por aprender cada día más cosas de este increíble deporte.


Alumnos 1º ESO. ¿Prefieres un juego ofensivo o defensivo, o cambias la táctica en función de la calidad del contrincante?.

Antonio Pérez. Creo que para atacar bien como equipo necesitas tener la certeza de que tu compañero de equipo está a un nivel máximo de esfuerzo y compromiso, y ese termómetro te lo da el trabajo defensivo. Construir un equipo desde la confianza, el compromiso, el sacrificio, la solidaridad y de aquellas cosas que dependen en gran medida del esfuerzo y la concentración, debe ser el reto de cualquier entrenador. Y eso pasa por un buen trabajo defensivo. Si defiendes bien, entonces el balón en ataque se compartirá, fluirá, nos la pasaremos.


Alumnos 1º ESO. ¿Consideras fundamental la forma física?.

Antonio Pérez. Es una condición totalmente necesaria aunque no suficiente ni tan determinante como en deportes individuales para la consecución del máximo rendimiento. Una buena preparación física puede ayudarte a evolucionar y crecer más rápido como jugador, a sufrir menos lesiones, a recuperarte antes de los esfuerzos, a soportar mejor altas cargas de entrenamiento, a realizar gestos técnicos de precisión con mayor eficacia, eficiencia y economía...Aunque también he de decir que el baloncesto es uno de esos deportes en los que se ha triunfado con diferentes somatotipos (configuración externa del cuerpo humano).


Alumnos 1º ESO. ¿Conoces al jugador de Noia, José Ángel Antelo del UCAM-Murcia?.

Antonio Pérez. Por supuesto, lo conozco a él y su trayectoria. Es uno de los jugadores gallegos más importantes de los últimos 15-20 años. Las tres últimas temporadas ha conseguido mejorar su rendimiento y convertirse en un jugador importante en la liga Endesa.


Alumnos 1º ESO. ¿Tienes alguna otra afición, aparte del baloncesto?.

Antonio Pérez. Muchas. La primera, mi familia. Estar con ellos es energía, luz, alegría. Mis amigos, leer cualquier libro relacionado con el baloncesto y la psicología del deporte, viajar con mi mujer y conocer nuevas ciudades, culturas y personas. Ir solo al cine me encanta y ver cualquier actividad deportiva en directo me llena.


Edufísicabalmes. Hace un tiempo tuvimos la suerte de poder entrevistar a Antón Ruanova. Le pedimos, por aquello del tri-atlón, que definiera su deporte con tres palabras. Queremos pedirte lo mismo y, creo que no voy desencaminado, si digo que "pasión" es una de ellas.

Antonio Pérez. Para mí lo es todo. Me he educado en este deporte desde los 9 años, he conocido lugares que pensaba que nunca podría visitar (Nueva Zelanda, Australia, Denver, Varsovia, Riga, Vilnius...), he encontrado a personas increíbles, he conocido a mi mujer, y el baloncesto me ha dado muchos amigos. Pasión, alegría, solidaridad, valores positivos, trabajo en equipo, tolerancia a la frustración, velocidad, estrategia, capacidad de sacrificio... Ya ves que con sólo tres no tengo suficiente.



        Inef Galicia. Un viernes cualquiera del curso 1992-93. 8:30 de la mañana. Pabellón multiusos. Clase de baloncesto con Antonio Montero...

        Temporada 2013-14. Liga Endesa (ACB). Club Baloncesto Valladolid. Si me lo permites...Great job Flete. Really, great job.

        Como podéis observar, desde este blog continuamos con la costumbre de intentar contar con la presencia de personas que transmiten aquellos valores y principios que les han llevado a ser lo que son y cuyo objetivo es mejorar cada día disfrutando de su pasión por el deporte. Antonio lo ha conseguido. Un día soñó cosas increíbles y su trabajo, constancia y afán de superación las han hecho posibles. Sigue soñando Antonio.

¡¡¡¡Ya sabéis, haced deporte!!!!.

        
        NOTA: Entre los muchos logros de Antonio hay uno que no sale en las hemerotecas-estadísticas porque tan sólo está presente en la memoria de unos pocos. Él lo sabe y me lo recordó no hace mucho. Hace algunos años, bastantes, se celebraban unas pruebas de acceso para no sé que carrera universitaria de deportes. Una de estas pruebas, la última, consistía en correr 2.000 metros en menos de 6:30 si querías hacerte con la máxima nota en la misma. Pues va el tío y se casca 6 minutos pelados por delante de un dos veces Campeón de España en obstáculos (éste iba sobrado, por supuesto). Pues ahí lo tenemos, un talento perdido del atletismo triunfando en el baloncesto. De todos modos, estos datos pueden no ser del todo correctos porque ya digo, fue hace mucho tiempo y lo tengo todo un poco difuso. Si me hubiera pasado a mí me acordaría perfectamente, claro, pero como no es el caso...


        

lunes, 20 de febrero de 2012

ENTREVISTA CON ANTÓN RUANOVA. TODO UN PRACER.

Fonte. La Voz de Galicia
            Hai ocasións cando te xuntas con amigos, nas que inevitablemente se rememoran tempos pasados, e daste conta como algúns feitos que sucederon hai moito tempo (14 anos) poden dalgunha maneira marcar a túa vida.

            Eu rematei a miña licenciatura en Educación Física no ano 97, 5 anos de carreira, 5 anos maravillosos. Duros, pero maravillosos. Anos nos que fixen amigos, desos que se dí que se contan cos dedos dunha man e a min non me chegan as dúas para facelo.

Aínda non pasara un ano deso cando Pancho me chama en calidade de coordinador da Piscina de Santa Isabel (Santiago) e me ofrece un traballo de monitor de natación e socorrista. En realidade, e creo que non me equívoco, chamoume en calidade de amigo pois os dous somos de Noia e xa nos coñecíamos antes de compartir estudos (4ª e 6ª promoción do INEF de Galicia).

Cando coincido con Pancho, ás veces, lembramos anecdótas desa etapa das nosas vidas. Por aquela época enganchamonos ó Triatlón. Eu sempre fun corredor e os resultados din que non se me daba mal. O caso é que antes de rematar os estudos tiven unha lesión importante, que se complicou porque ós que nos gusta moito o deporte temos o defecto de que non sabemos estar parados. Pasou o tempo e como o de correr estaba complicado probei con Pancho e Guillermo a nadar e montar en bicicleta. Aproveitabamos de 1 a 4, as horas de peche da instalación,  para “machacarnos”. Había días, a verdade e que eran case todos, en que se acercaba un rapaz para facer o seu entrenamento e nos compartíamos eses momentos con él. Debía ter 17 anos a primeira vez que o coñecín porque tempo despois sacou o permiso de conducir. Recordo un día en que logo de entrenar, entre unha coña e outra, comenzamos a falar de aspiracións. Este rapaz, sempre me acordarei da súa expresión de convencemento, dixo con determinación que él ía ser campion do mundo de Triatlón. Nos, vergoña debería darnos, botamos unhas risas. Ese rapaz chámase Iván Raña.

Desa época lembrome tamén de César Varela. Era o entrenador do Clube Natación Santiago e tamén de Iván. Sempre andaba pola instalación á procura de novas figuras entre os cursillistas. Hoxe en día é un dos principais entrenadores de Triatlón que temos en España.

Outro dos que están arriba é Alberto Trillo. Cando imos presenciar unha competición Pancho sempre me dí, mira Alberto Trillo si empezou a nadar con nos e agora ahí o tés cos de diante.

Hai unha persoa da que me lembro menos, pero que consultadas as miñas fontes (Pancho) e a súa biografía, na que afirma ingresar no Clube Natación Santiago á idade de dez anos, fan que todo teña sentido. Sí, él tamén era un deses rapaces cos que eu flipaba ó velos nadar en Santa Isabel facendo largos sen parar e aparentemente sen esforzo. Tratase dun triatleta que comenzou a súa andadura neste mundillo aló polo 2001 animado polo seu actual entrenador César Varela. Licenciado en Económicas loita por facerse un oco aínda máis grande no panorama nacional e internacional do Triatlón. O curso pasado tivemos o privilexio de contar con él no colexio nunha charla inolvidable e nesta ocasión faltoulle tempo para decir que sí a unha entrevista que nos axude a coñecelo un chisco máis. Con todos nos dende Sudáfrica: ANTÓN RUANOVA.

Fonte. antonruanova.com

Edufísicabalmes. A primeira pregunta é unha curiosidade que teño eu. ¿Cómo é unha viaxe en avión con todo o material que tedes que levar con vos; bicicleta, casco, neopreno, zapatillas...?.

Antón Ruanova. Sen dúbida, é unha das peores cousas do noso deporte. Intentas levar o mínimo posible, pero sempre son bastantes cousas. Temos una maleta grande específica para gardar a bicicleta, e ó mesmo tempo aproveitamos para meter nela neopreno, zapatillas de bici e carreira e casco. O resto ten que ir nunha mochila pequena coma equipaxe de man. Ás veces a viaxe non remata no avión, hai que coller algún tren ou autobús, así que non é boa idea levar máis de dúas maletas.

Edufísicabalmes. Nun artículo da revista especializada "TRIATLÓN" dis que no período vacacional practicas as "3D"(descansar, desfrutar e desconectar). Lendo o teu blog, na pretempada que estás a realizar en Sudáfrica, descansar e desconectar seguro que non pero dame que desfrutar, por todo o que contas con Murray, Frodeno e a selección alemana, un rato largo. Ó noso xeito, ó modo triatleta claro, machacando que así tamén se desfruta.

Antón Ruanova. Si, está claro que para facer este deporte che ten que gustar adestrar, e poder facelo con algúns dos mellores do mundo é un gran pracer. Aquí houbo algunha sesión que fixemos con dous campións olímpicos e xente con medallas en campionatos mundiais. Unha gozada. Aínda que eu xa levo anos impresionado tendo de compañeiro de adestramentos a un campión mundial coma Iván Raña. Pero antes disto houbo tres semanas indispensables para cumprir as “3D”: descansar, desconectar, desfrutar

Edufísicabalmes. ¿Cómo de importante é o labor dos patrocinadores?.

Antón Ruanova. Fundamental. O triatlón é un deporte en pleno crecemento, pero aínda loita por conseguir máis cabida nos medios de comunicación. As cantidades de diñeiro que se moven nunca son grandes, e as federacións nunca teñen demasiados fondos, así que a axuda dos patrocinadores é vital para poder seguir mellorando. Dende aquí quero aproveitar para agradecer o gran apoio que recibo, tanto do meu equipo Arcade Inforhouse Santiago, coma dos patrocinadores de material: TriathlonTotal, Massi, New Balance, SH+, Suunto, A Poutada e Prolight Components

Edufísicabalmes. Co título de Licenciado en Económicas no peto e sen obligacións académicas, ¿é esta unha tempada diferente? ¿Quizáis a primeira de verdade coma profesional?.

Antón Ruanova. É a primeira vez que o deporte e a gran prioridade na miña vida. Aínda que sigo formándome con inglés e algún outro estudo, este ano é unha aposta máis forte por intentar ser profesional.

Edufísicabalmes. ¿Cáles son os teus obxectivos para este 2012?.

Antón Ruanova. Aínda que soa a tópico, seguir mellorando e desfrutando co deporte. Eso axudarame a conseguir os retos deportivos, que este ano pasan por debutar e consolidarme nas Copas do Mundo.

Fonte. antonruanova.com

Edufísicabalmes. ¿Teremos en Londres por fin un campión olímpico español?.

Antón Ruanova. De selo, posiblemente galego. É algo realmente complicado, unha soa carreira cos mellores do mundo, pero dende logo que hai chances, e moitas.

Edufísicabalmes. Un lugar para entrenar e un lugar para descansar.

Antón Ruanova. Sudáfrica estame impresionando pola súa natureza, ó igual que antes o fixera Australia. Tanto coma para descansar ou para adestrar, son dous países espectaculares. Poder cambiar o noso inverno polo verán austral é unha gran axuda para o noso deporte. Agora que durante o noso verán, Galicia é un sitio privilexiado.

Edufísicabalmes. Un triatleta, unha triatleta e un triatlón.

Antón Ruanova. Porque dende pequeno tiven a sorte de poder nadar ó lado dun campión que logo vía na tele levantando trofeos, Iván Raña. Triatleta non che sabería nomear a unha. Mentres que probas, recordo moito Ribadeo, onde debutei neste deporte con 15 anos. Ou Pulpí, en Almería, onde vivín moi diferentes experiencias. Por no falar dunha das mecas do noso deporte, o Grand Prix francés, un espectáculo de probas. Pero se teño que escoller unha por organización e trato exquisito ó triatleta, é sen súbida Fuenteálamo (Murcia)

Edufísicabalmes. Moitas das entradas que publicas no teu blog rematan cunha frase especial: “isto non se para”. ¿Poderías explicálo?.

Antón Ruanova. “Esto no se para” ou “lume”. Un tende a facerse uns gritos de “guerra”. A frase de “esto no se para” roubeina dunha canción de Delafé y las Flores Azules, porque me gustan eles e porque me parece unha gran filosofía. Sempre hai cousas por facer, por aprender, novos retos que perseguir

Edufísicabalmes. Triatlón. 3 deportes. ¿3 principios ou valores que o definan?.

Antón Ruanova. Superación, dinamismo e perseverancia.

Fonte. Eurotri.com

Encantame a resposta que das cando che pregunto polos teus obxectivos. Mellorar desfrutando. Da unha idea da túa paixón polo deporte e debería ser o obxectivo último para todos. Sen embargo non podo estar de acordo contigo no de debutar en  Copas do Mundo. Ese dereito xa o gañaches a tempada pasada. Se en México as carreteras teñen baches, un corre o risco de caerse e facerse dano.

Sabedes que desde estas liñas gostame falar de xente capaz de transmitir principios e valores que desafortunadamente estanse perdendo (superación, dinamismo e perseverancia). Antón Ruanova é unha desas persoas no aspecto deportivo, admirable. Pero cando ademáis ó aspecto persoal trascende e supera ó deportivo, ahí é cando, a min polo menos, alguén me conquista plenamente.

Como podestes observar, esta entrada está totalmente en galego porque é a lingua na que Antón se sinte máis cómodo. Un rasgo máis da súa personalidade.

Graciñas Antón por volver  compartir o teu tempo con nos, e xa sabes, “lume que isto non se para”.


Fonte. antonruanova.com