martes, 5 de junio de 2012

EL COLEGIO JAIME BALMES GANA EL PREMIO GALICIA DE VOZ NATURA

       
        Hace un par de meses coincidiendo con el inicio de la Primavera, celebramos en el cole el Día del Árbol. Lo hicimos con varias actividades. La más significativa fue la plantación de diversas especies autóctonas en los alrededores del colegio. En esta actividad participaron todos los alumnos del centro, desde infantil a secundaria, y tuvimos el honor de contar con la presencia y colaboración del Conselleiro de la Xunta de Galicia en la materia. Ésta es sólo una de tantas actividades que llevamos a cabo en el cole para concienciar a los chavales en la protección y preservación de la naturaleza y en el arraigo de conductas y valores positivos hacia el medioambiente.

        Venimos participando desde hace varias ediciones en el certamen de Voz Natura de La Voz de Galicia, y este curso se ha reconocido la labor ejercida al concedersenos el premio Galicia de Voz Natura.



Fuente. La Voz de Galicia.


Fuente. La Voz de Galicia

         Aquí tenéis los enlaces de prensa:

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/barbanza/2012/05/22/verdadera-historia-amor-jaime-balmes-naturaleza/0003_201205B22C6991.htm

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2012/05/20/colegio-jaime-balmes-gana-premio-galicia-voz-natura/0003_201205G20P32991.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz


http://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2012/06/03/voz-natura-erige-fiesta-medio-ambiente-galicia/0003_201206G3P30993.htm








sábado, 2 de junio de 2012

YA ESTAMOS OTRA VEZ...

         Ya la hemos liado una vez más. Este fin de semana en Arteixo, animado por unos amigos, me he calzado las zapatillas para correr los 12 km de la pedestre de este concello coruñés. Que digo correr, competir, que cuando uno se calza las zapas y se pone en la línea de salida - por mucho que diga que va a pegarse un trote y acabar la carrera nada más que es lo que tendría que haber hecho para no tener ahora los gemelos cargados como piedras que duele cada paso que das - sale a por todas. Y el que diga que no, miente. Puede que no haya mucho, que no lo hay pues hace ya tiempo que "sólo hago deporte" para mantenerme y levantarme por la mañana descansado del día a día, con salud y fuerzas. Pero lo poco que hay se exprime hasta que ya no queda más, como tiene que ser. Y llegas reventado pero con la satisfacción de haber dado todo lo que tenías en ese momento, como tiene que ser. Y te dices a ti mismo que sufrir de esa manera - para lo que ya no estás preparado pues no entrenas para ello - no te compensa y que no te lian más. ¿Y qué haces?. Pues vas y te apuntas para la siguiente cuatro días después...como tiene que ser.

        El problema, o no, es que la competición y sobre todo el deporte, me encantan, y cuando te ves ahí luego quieres más. Y pasas de hacer sólo deporte a entrenar algún día que otro. Y ves que vas mejorando. Y te marcas algún que otro objetivo a medio o largo plazo. Y tu mujer te dice que le gustó volver a verte correr. Y tu hijo te pregunta que por qué no ganas como antes. Y llegados a este punto ya no hay marcha atrás porque el gusanillo anda por ahí, sólo hay que buscar y encontrarlo. ¿Ya me han vuelto a liar?. No, es uno mismo el que lo hace.

      P.D. Muy recomendable la carrera de Arteixo. Bonita. Dura por momentos más por la baja forma que por el recorrido en sí. 4 km. preciosos por el paseo cerca del río, los 2 iniciales y los 2 finales.

miércoles, 9 de mayo de 2012

OPINIONES COMPARTIDAS II


Julia Navarro. Escritora y periodista
 NO ME GUSTAN LOS DOMINGOS. Bueno, matizo: no me gustan las tardes de los domingos. Esta animadversión la arrastro desde que tengo uso de razón o, más concretamente, desde mis primeros días escolares. Una de estas últimas tardes de domingo, mi hijo me confesaba que su día preferido de la semana era el viernes, porque tenía por delante el fin de semana. A mí me sucede lo mismo. Me encantan los viernes y los sábados, e incluso paso por el domingo por la mañana......Pero luego llegaba la tarde, que era el momento de comenzar a rozar el lunes......Sin embargo, era más la aprensión que me provocaba volver a la realidad que la realidad misma porque, en cuanto pisaba el colegio, me cambiaba el semblante, volvía a coger las riendas de mi cotidianidad y, poco a poco, me volvía la sonrisa al rostro......RECUERDO QUE, de niña, deseaba ser mayor cuanto antes porque me parecía que ir a trabajar no se me haría tan cuesta arriba como ir al colegio. Me decía a mí misma que, cuando trabajara, nadie me mandaría, no tendría que estar quieta horas y horas en la misma silla delante del pupitre, podría hablar cuanto me diera la gana y, sobre todo, estaría haciendo lo que de verdad me gustara. Luego la vida te enseña que, en ocasiones, el trabajo puede resultar tan agobiante o pesado como, a veces, me resultaba a mí estudiar, y que cambias los rostros serios de los profesores por los de los jefes que te vas encontrando a lo largo de la vida. Aunque bien es verdad que el hecho de hacer lo que de verdad te gusta –en mi caso, ejercer el periodismo– hace que se disipen con más rapidez esas brumas del domingo por la tarde.....


        Las líneas que acabáis de leer son un extracto de un artículo de Julia Navarro para Mujer Hoy en la sección "Entre Nosotras". Lleva por título TARDES DE DOMINGO y como indica la entrada soy de la misma opinión que la autora. Más que de opinión yo hablaría de reflexión, reflexión desde la experiencia que te da la vida.

        Mujer Hoy. Entre Nosotras. Sí, los hombres también leemos "revistas para mujeres". Como véis va entre comillas porque sólo es una manera de catalogar algo. Lo verdaderamente importante es el contenido y las mujeres dicen cosas muy interesantes que deberíamos escuchar con atención.

         A lo que íbamos. La entrada de hoy no guarda relación con el deporte o la actividad física pero si con el aspecto educativo, y como este es un blog de Educación Física creo que es bastante apropiada.
       
        A mí tampoco me gustan los domingos. Ya me gustaron menos de lo que me gustan ahora. De hecho, no creo que haya demasiada gente a la que le gusten. Son el preludio del lunes, del comienzo de la semana, de las obligaciones....la expresión "estás de domingo" con esas connotaciones negativas que tiene debe ser por algo. Sin embargo, lo que no debemos hacer, es dejar que el domingo nos estropee el lunes sólo porque un día vaya detrás del otro. Y que luego vamos arrastrando al resto de días de la semana. Y que lo que hicimos el viernes y el sábado, aunque fuera genial, no sirva para nada porque ya es domingo. Creo, aunque a veces en este tema no lo haga con toda la fuerza que debiera, que hay que ser más positivos y que los domingos no son un día cualquiera que tiene que pasar sin más para que llegue el siguiente y reanudemos nuestra cotidianidad. Lo que hagamos los domingos es importante porque gastamos un día de nuestra vida en ello.
       
        Ultimamente en clase noto que los alumnos, los "mayores", viven pensando en el sábado, y cuando pasa sólo hablan de lo que hicieron el sábado y de lo que van a hacer el sábado siguiente. Es la cultura del sábado. Perfecto, hay algo para lo que se ven realmente motivados y eso es bueno, pero las cosas de las que hablan.....no lo son tanto. Siiiiii, todos fuimos jóvenes una vez, sabemos de lo que va el tema y quizás no debiéramos ser tan..... ¿hipócritas?. Estoy seguro también que hay más cosas que les motivan. El problema es que reducen el fin de semana a un sólo día, el domingo no existe y mi idolatrado viernes parece que tampoco. ¿Y los demás días de la semana?. Un oscuro y tenebroso túnel cuya luz al final se divisa muy tenue.
       
        Julia Navarro dice también que deseaba ser mayor cuanto antes con la esperanza de que trabajar no se le hiciera tan duro como ir al colegio. Este es otro tema recurrente entre los chavales. Quieren terminar con el "suplicio" del cole para ser independientes con su trabajo pensando que van a tener menos responsabilidades (desgraciadamente en estos momentos lo de trabajar además está complicado). Sin embargo, la vida te enseña que en ocasiones no es así. Y la vida no se puede vivir antes de tiempo, por eso es tan importante escuchar a los que ya lo han vivido. Ya no digo dejarse aconsejar pero por lo menos tener la información para poder equivocarse por uno mismo y no echar la culpa al resto. Yo siempre les digo que no hay mejor vida que la de estudiante, que tiene sus cosas "malas", pero dependes casi sólo de ti para afrontarla. Es una oportunidad que no se debe desaprovechar. Cuantas más opciones, más posibilidades de hacer luego lo que uno quiere y hacer de los domingos un día mejor. Más adelante las responsabilidades aumentan pero si tienes una formación detrás estarás más preparado para asumirlas.
       
        Vamos a poner la nota deportiva que guarda estrecha relación con el párrafo anterior. Estaba no hace mucho rodando(corriendo para los inexpertos) un poco por el parque. El sábado después de San Marcos, sin ir más lejos. Mi hijo tenía un cumpleaños de 5 a 8 y había que matar el tiempo. Pensaréis que habrá maneras mejores de hacerlo pero cuando el animal es de costumbres.... Bien, cuando llevaba 10 minutos llegó un exalumno. Compartimos el trote un rato (en ocasiones, cuando el trabajo está bien hecho, las costumbres hasta pueden llegar a pegarse. ¿He dicho yo eso?. Pero, ¿cómo puedo atribuirme un mérito que seguro no es mío), no mucho y menos mal porque me llevaba con el gancho. El caso es que nos contamos que tal las cosas, la vida, las carreras, el trabajo.... Me dijo que trabajo nada, que estaba a punto de cumplir los 21 y que aún no había sacado el graduado, que estaba en ello pero todavía no. No pude más que animarlo a terminar y creo que un poco, un mucho quizás, se arrepentía.
  
         Las oportunidades a veces no pasan dos veces por la puerta. Algunas tienen fecha de caducidad y hay que agarrarse a ellas. De veras lo creo. ESTUDIAR es una de ellas. A mí me funcionó y tengo que decir que el mérito no es sólo mío. Necesité un empujoncito. Por suerte, y ésta hay que buscarla, había alguien para dármelo.

       Esto sólo es una reflexión desde la experiencia que te da la vida. Es una opinión personal. Nada más. Cada uno que.........

        Más adelante habrá más opiniones compartidas. Cuando alguna lo merezca.

       

domingo, 29 de abril de 2012

EL CUERPO HUMANO. FORZANDO LOS LÍMITES. LA FUERZA


        Apasionante documental sobre la maquinaria más extraordinaria que existe, el CUERPO HUMANO. El Aparato Locomotor y sus componentes, Huesos y Músculos. Como funcionan, de donde sacan la energía necesaria para trabajar y como se comportan en situaciones de riesgo. Las Capacidades Físicas Básicas. En este caso concreto la "FUERZA".

        Impresionante. Si un tornado te arrastra y deposita 400 metros más lejos, no te preocupes. Siempre y cuando estés inconsciente, claro. Los huesos son super elásticos y amortiguan la caída. Si una roca de 500 kilos te cae encima y y te lleva montaña abajo hacia un barranco, serás capaz de lograr el récord mundial de levantamiento de peso; ¡bendita adrenalina! Y si una bola de fuego se abalanza sobre ti durante un incendio, da media vuelta y echa a correr. ¿Usain Bolt?, ¿quién es ese?.



miércoles, 18 de abril de 2012

KENIA. FÁBRICA DE CAMPEONES

Paul Tergat

         Cada mañana cientos de personas,  miles quizás, se reunen para recorrer los polvorientos caminos de la zona de Eldoret, el mejor lugar del mundo si cabe para entrenar a tenor del gran número de campeones que de esta zona han salido. Hasta allí se trasladan los atletas que coparán el medallero en los próximos Juegos Olímpicos. Africanos y no africanos que quieren ser como los africanos.

        Existe por esos lugares una filosofía de vida a la que seguramente se ven abocados por las circunstancias y las carencias de la zona. Podría definirse de manera simple y sencilla con las siguientes palabras: "soy del Valle del Rift y tengo que ser atleta".

        ¿Cómo explicarlo?.  A pesar de las adversidades y penurias con las que tienen que convivir los habitantes de esta zona geográfica, también cuentan con una ventaja, la altitud. Eldoret se encuentra en el Valle del Rift a 2100-2700 metros sobre el nivel del mar. Cuando la comida  escaseaba tenían que cazar, y lo hacían a la carrera. Con el tiempo ser atleta se convirtió en un modo perfecto de ganarse el sustento para uno mismo, su familia y en muchas ocasiones para su aldea o comunidad. Supieron unir lo que les daba su tierra, la altitud, con lo que les quitaba, tenían que correr para poder comer. Y a todo ello le sumaron el gran secreto que no es otro que el sacrificio.

        Dicen por esos lares que no hay ningún secreto para que el Rift Valley sea cuna de grandes campeones. El único, el SACRIFICIO. Dicen también que no existen los límites. Y no existen porque no se los ponen.
  















        En Informe Robinson, una vez más, han hecho un reportaje maravilloso. Si quieres verlo pincha en la imagen que tienes más abajo y disfruta. A ver si se nos pega algo, por lo del sacrificio más bien.


miércoles, 11 de abril de 2012

REGLAMENTO DE BALONMANO.

        Para todos aquellos alumnos, de 2º de la ESO en particular, que estén interesados, aquí os dejo el reglamento de balonmano actualizado. Podéis ir echándole un ojo a todas aquellas normas que sea imprescindible conocer para poder jugar.


        Pinchad en la imagen para visualizarlo.














miércoles, 21 de marzo de 2012

ESCOGER LAS ZAPATILLAS ADECUADAS

       
      Había una vez hace mucho, mucho, mucho tiempo, un niño al que le gustaba correr. Se inscribió en el club de atletismo de su localidad con unos amigos. Poco a poco, con trabajo, dedicación, constancia y mucha ilusión, la afición se tornó en pasión y comenzó a dar sus frutos con excelentes actuaciones y alguna que otra victoria.

      En todos los deportes hay un objeto o tipo de material necesario para su práctica, cuya posesión te diferencia y hace ser, en ocasiones, la envidia de los demás. En el ciclismo son las bicicletas también llamadas "pepinos", en el tenis una raqueta especial, y en el atletismo no hay duda que lo son las zapatillas o "zapas".

      Este niño, se fue un día a una tienda de deportes a comprarse unas "buenas zapas" con las que dar rienda suelta a sus inquietudes atléticas. Sus primeras "Nike", que por aquel entonces eran de lo más. Y se enamoró de unas que eran blancas y negras con el swoosh en plata, superligeras y con la famosa suela hecha con la máquina de hacer gofres. No tenían zoom air, dual density, cushion system, dynamic support ni demás historias, pero no importaba. "MOLABAN", y con eso era más que suficiente. En aquella época, hace casi 30 años, esta tecnología no existía. Hoy en día si. Los fabricantes se gastan un pastón en I+D, en patentar nuevos sistemas con los que mejorar el producto sin restarle propiedades, en adaptarlo a las necesidades de los runners. Y a pesar de todo esto me atrevo a decir, casi con toda seguridad, que la primera razón para agenciarse unas "buenas zapas" es, como hace 30 años, que "molen".


        Este niño, chaval ya, tendía a pronar a la hora de pisar(meter el pie hacia dentro), lo que se acentuaba en el momento de correr. Ahora, las zapatillas que se compra han de tener, primero, control de la pronación, amortiguación(los kilos, aunque no muchos respecto a entonces, pesan más con los años y las articulaciones se resienten), deben sentar como un guante desde el primer día, ajustarse bien y sujetar el pie. Y por supuesto, han de ser bonitas por fuera, aunque esto último no es imprescindible.
       
        Si entráis en la página web de "EROSKI" y pincháis en el apartado que lleva por título Infografías, encontraréis un documento que os ayudará a la hora de compraros las próximas zapatillas, teniendo muy presente que el aspecto exterior no es lo primero a tener en cuenta, lo mejor e interesante es lo que no se ve pero si se siente.


martes, 13 de marzo de 2012

OPINIONES COMPARTIDAS

        La entrada de hoy no es mía y además viene con retraso, pero como indica el título es una opinión compartida con el autor, con  el cual me unen otras muchas cosas.

        A los dos nos apasiona el deporte en general. Los dos lo practicamos al más alto nivel en tiempos lejanos y ahora al nivel más alto que el cuerpo y las circunstancias nos permiten. Yo en un deporte individual, el atletismo, y él en uno de equipo, el balonmano, en la liga "Asobal" en un club puntero como el Balonmano Valladolid, hoy en día Cuatro Rayas Valladolid. Los dos intentamos inculcar a nuestros hijos, poco de momento que son unos peques todavía, los valores positivos que conlleva la práctica deportiva. Los dos renegamos de alguna manera del fútbol, no como deporte, sino por todo aquello que genera a su alrededor que tiene más de negocio que de deporte. Los valores que transmite, que estoy seguro no quiere fomentar, no son los más adecuados. Curioso viniendo de un licenciado en Educación Física con Maestría en Fútbol, y de un asturiano de Gijón, que no es lo mismo que ser de Oviedo diría él, del Sporting. Los dos, quizá por eso, comenzamos los diarios deportivos por la contraportada, porque lo interesante está al final. Además de todo esto nos une gran amistad desde hace años.

        No me voy a extender más y aquí os dejo la opinión, compartida por mí, de Carlos Sánchez Carretero . Lo interesante, como casi siempre, viene al final.


Adiós a un grande 

        Seguramente no se entere casi nadie. Seguramente no salga en ningún telediario. Seguramente mañana no haya ningún hueco en ninguna portada de los diarios deportivos para él. Ojalá me equivoque por cierto, pero la historia está a mi favor y en este país, todo deporte que no sea fútbol importa durante un par de horas como mucho, luego a la papelera del olvido más profundo e injusto. Por eso nunca acabaremos de dar el salto definitivo en cuanto a cultura deportiva que este país necesita, más allá de los últimos grandes éxitos obtenidos en muchas disciplinas diferentes. Porque sólo hay memoria para el fútbol y el deporte, por suerte, es mucho más que el fútbol.

        Por eso a algunos no se nos escapa que hoy es un día emotivo y especial porque se retira uno de los grandes del deporte español, aunque no salga en los medios tanto como otros. Alguien que tiene tres medallas olímpicas y que ha sido campeón del mundo ha de ser de los más grandes por méritos propios.

        Adiós Gervasio Deferr y gracias por todo lo que diste al deporte español durante tantos años. Aunque no se te despida como tal, eres por derecho propio un grande.

miércoles, 7 de marzo de 2012

BARCELONA 92. EL COMIENZO.

      Recuerdo que a finales del curso pasado cuando comencé con el blog, una de las primeras entradas tenía que ver con un par de reportajes realizados por el equipo de "Informe Robinson" de Canal Plus. Creo que fue la segunda. Recuerdo que los descubrí por casualidad, a unas horas en las que no suelo ver la tele por lo temprano del momento, y no fue en Canal Plus sino en Sportmanía. Recuerdo que fue desayunando, haciendo zapping después de ver las noticias. Lo poco que me dió tiempo a ver, me endulzó más si cabe el café y las tostadas y me dejó con ganas de verlo en su totalidad pero había que marcharse a trabajar. Debían ser las 7:15 de la mañana. Como pasa en muchas ocasiones, demasiadas quizá, aciertan al poner este tipo de programas a "horas de máxima audiencia para que así los vea mucha gente".

       Recuerdo que estos dos reportajes tenían como protagonistas a "Haile Gebreselassie", personaje al que admiro por mi pasión por el atletismo, y el otro versaba sobre un barrio barcelonés al borde de la marginalidad, "La Mina", y el trabajo que llevan a cabo gente como Gervasio Deffer(triple medallista olímpico) y Juan Carlos Ramos, al que no conocía de nada y ahora aplaudo por la enorme labor que realiza.     

      Recuerdo que en cuanto tuve un poco de tiempo, lo primero que hice fue buscar en goggle ambos reportajes. Recuerdo la sensación que me dejaron al terminar de verlos: el mundo puede ser un poquito mejor si ponemos de nuestra parte. Es como cuando unas palabras o una imagen te llegan dentro y te llenan de energía para decir, caray yo también puedo hacerlo. Las personas merecen la pena y si con un poco de tu ayuda puedes hacer realidad los sueños de otro, adelante. A veces hay que luchar por quien no puede hacerlo por si mismo y darle la oportunidad de realizarse tanto en la vida como en el deporte. Y no hay mayor recompensa que ver como lo consiguen. Gervasio dice que cuando un niño aprende a realizar un elemento que él ya sabe hacer es un subidón y es como si él lo aprendiera de nuevo. Estas personas han hecho de la humildad, el sacrificio, la constancia, la generosidad, la igualdad y la amistad los pilares sobre los que asentar su vida y todo ello es lo que transmiten a las personas con las que comparten su tiempo.

      Después de esto, sigo siempre que puedo los reportajes de Informe Robinson pues están hechos con una visión diferente. No se centran exclusivamente en el aspecto deportivo sino que reflejan también la influencia social que ejercen. No hay que olvidar que los deportistas son personas y no podemos diferenciar los dos aspectos, el deportivo y el humano, pues ambos van de la mano. O debieran.

      Este verano se cumplen 20 años de las Olimpiadas de Barcelona, y para celebrarlo, en Informe Robinson han realizado un reportaje especial que conmemore las que han sido las mejores olimpiadas de la historia, al menos en lo que al deporte español se refiere. Se dice que fue el punto de inflexión a partir del cual salió todo esta hornada de grandes deportistas que tenemos en la actualidad, que fue quizás, el comienzo de todo lo que vivimos ahora. No lo sé, pero para mi que me apasiona el deporte y disfruto con los "Juegos Olímpicos", ver a los españoles, arriba en el podio, fue una gozada.

      En la introducción hago alusión varias veces a la palabra "recordar" porque cuando lo ves, los recuerdos empiezan a agolparse en la cabeza y es inevitable otra vez, emocionarse, más si cabe, al revivir las gestas de los deportistas contadas por ellos mismos.



lunes, 20 de febrero de 2012

ENTREVISTA CON ANTÓN RUANOVA. TODO UN PRACER.

Fonte. La Voz de Galicia
            Hai ocasións cando te xuntas con amigos, nas que inevitablemente se rememoran tempos pasados, e daste conta como algúns feitos que sucederon hai moito tempo (14 anos) poden dalgunha maneira marcar a túa vida.

            Eu rematei a miña licenciatura en Educación Física no ano 97, 5 anos de carreira, 5 anos maravillosos. Duros, pero maravillosos. Anos nos que fixen amigos, desos que se dí que se contan cos dedos dunha man e a min non me chegan as dúas para facelo.

Aínda non pasara un ano deso cando Pancho me chama en calidade de coordinador da Piscina de Santa Isabel (Santiago) e me ofrece un traballo de monitor de natación e socorrista. En realidade, e creo que non me equívoco, chamoume en calidade de amigo pois os dous somos de Noia e xa nos coñecíamos antes de compartir estudos (4ª e 6ª promoción do INEF de Galicia).

Cando coincido con Pancho, ás veces, lembramos anecdótas desa etapa das nosas vidas. Por aquela época enganchamonos ó Triatlón. Eu sempre fun corredor e os resultados din que non se me daba mal. O caso é que antes de rematar os estudos tiven unha lesión importante, que se complicou porque ós que nos gusta moito o deporte temos o defecto de que non sabemos estar parados. Pasou o tempo e como o de correr estaba complicado probei con Pancho e Guillermo a nadar e montar en bicicleta. Aproveitabamos de 1 a 4, as horas de peche da instalación,  para “machacarnos”. Había días, a verdade e que eran case todos, en que se acercaba un rapaz para facer o seu entrenamento e nos compartíamos eses momentos con él. Debía ter 17 anos a primeira vez que o coñecín porque tempo despois sacou o permiso de conducir. Recordo un día en que logo de entrenar, entre unha coña e outra, comenzamos a falar de aspiracións. Este rapaz, sempre me acordarei da súa expresión de convencemento, dixo con determinación que él ía ser campion do mundo de Triatlón. Nos, vergoña debería darnos, botamos unhas risas. Ese rapaz chámase Iván Raña.

Desa época lembrome tamén de César Varela. Era o entrenador do Clube Natación Santiago e tamén de Iván. Sempre andaba pola instalación á procura de novas figuras entre os cursillistas. Hoxe en día é un dos principais entrenadores de Triatlón que temos en España.

Outro dos que están arriba é Alberto Trillo. Cando imos presenciar unha competición Pancho sempre me dí, mira Alberto Trillo si empezou a nadar con nos e agora ahí o tés cos de diante.

Hai unha persoa da que me lembro menos, pero que consultadas as miñas fontes (Pancho) e a súa biografía, na que afirma ingresar no Clube Natación Santiago á idade de dez anos, fan que todo teña sentido. Sí, él tamén era un deses rapaces cos que eu flipaba ó velos nadar en Santa Isabel facendo largos sen parar e aparentemente sen esforzo. Tratase dun triatleta que comenzou a súa andadura neste mundillo aló polo 2001 animado polo seu actual entrenador César Varela. Licenciado en Económicas loita por facerse un oco aínda máis grande no panorama nacional e internacional do Triatlón. O curso pasado tivemos o privilexio de contar con él no colexio nunha charla inolvidable e nesta ocasión faltoulle tempo para decir que sí a unha entrevista que nos axude a coñecelo un chisco máis. Con todos nos dende Sudáfrica: ANTÓN RUANOVA.

Fonte. antonruanova.com

Edufísicabalmes. A primeira pregunta é unha curiosidade que teño eu. ¿Cómo é unha viaxe en avión con todo o material que tedes que levar con vos; bicicleta, casco, neopreno, zapatillas...?.

Antón Ruanova. Sen dúbida, é unha das peores cousas do noso deporte. Intentas levar o mínimo posible, pero sempre son bastantes cousas. Temos una maleta grande específica para gardar a bicicleta, e ó mesmo tempo aproveitamos para meter nela neopreno, zapatillas de bici e carreira e casco. O resto ten que ir nunha mochila pequena coma equipaxe de man. Ás veces a viaxe non remata no avión, hai que coller algún tren ou autobús, así que non é boa idea levar máis de dúas maletas.

Edufísicabalmes. Nun artículo da revista especializada "TRIATLÓN" dis que no período vacacional practicas as "3D"(descansar, desfrutar e desconectar). Lendo o teu blog, na pretempada que estás a realizar en Sudáfrica, descansar e desconectar seguro que non pero dame que desfrutar, por todo o que contas con Murray, Frodeno e a selección alemana, un rato largo. Ó noso xeito, ó modo triatleta claro, machacando que así tamén se desfruta.

Antón Ruanova. Si, está claro que para facer este deporte che ten que gustar adestrar, e poder facelo con algúns dos mellores do mundo é un gran pracer. Aquí houbo algunha sesión que fixemos con dous campións olímpicos e xente con medallas en campionatos mundiais. Unha gozada. Aínda que eu xa levo anos impresionado tendo de compañeiro de adestramentos a un campión mundial coma Iván Raña. Pero antes disto houbo tres semanas indispensables para cumprir as “3D”: descansar, desconectar, desfrutar

Edufísicabalmes. ¿Cómo de importante é o labor dos patrocinadores?.

Antón Ruanova. Fundamental. O triatlón é un deporte en pleno crecemento, pero aínda loita por conseguir máis cabida nos medios de comunicación. As cantidades de diñeiro que se moven nunca son grandes, e as federacións nunca teñen demasiados fondos, así que a axuda dos patrocinadores é vital para poder seguir mellorando. Dende aquí quero aproveitar para agradecer o gran apoio que recibo, tanto do meu equipo Arcade Inforhouse Santiago, coma dos patrocinadores de material: TriathlonTotal, Massi, New Balance, SH+, Suunto, A Poutada e Prolight Components

Edufísicabalmes. Co título de Licenciado en Económicas no peto e sen obligacións académicas, ¿é esta unha tempada diferente? ¿Quizáis a primeira de verdade coma profesional?.

Antón Ruanova. É a primeira vez que o deporte e a gran prioridade na miña vida. Aínda que sigo formándome con inglés e algún outro estudo, este ano é unha aposta máis forte por intentar ser profesional.

Edufísicabalmes. ¿Cáles son os teus obxectivos para este 2012?.

Antón Ruanova. Aínda que soa a tópico, seguir mellorando e desfrutando co deporte. Eso axudarame a conseguir os retos deportivos, que este ano pasan por debutar e consolidarme nas Copas do Mundo.

Fonte. antonruanova.com

Edufísicabalmes. ¿Teremos en Londres por fin un campión olímpico español?.

Antón Ruanova. De selo, posiblemente galego. É algo realmente complicado, unha soa carreira cos mellores do mundo, pero dende logo que hai chances, e moitas.

Edufísicabalmes. Un lugar para entrenar e un lugar para descansar.

Antón Ruanova. Sudáfrica estame impresionando pola súa natureza, ó igual que antes o fixera Australia. Tanto coma para descansar ou para adestrar, son dous países espectaculares. Poder cambiar o noso inverno polo verán austral é unha gran axuda para o noso deporte. Agora que durante o noso verán, Galicia é un sitio privilexiado.

Edufísicabalmes. Un triatleta, unha triatleta e un triatlón.

Antón Ruanova. Porque dende pequeno tiven a sorte de poder nadar ó lado dun campión que logo vía na tele levantando trofeos, Iván Raña. Triatleta non che sabería nomear a unha. Mentres que probas, recordo moito Ribadeo, onde debutei neste deporte con 15 anos. Ou Pulpí, en Almería, onde vivín moi diferentes experiencias. Por no falar dunha das mecas do noso deporte, o Grand Prix francés, un espectáculo de probas. Pero se teño que escoller unha por organización e trato exquisito ó triatleta, é sen súbida Fuenteálamo (Murcia)

Edufísicabalmes. Moitas das entradas que publicas no teu blog rematan cunha frase especial: “isto non se para”. ¿Poderías explicálo?.

Antón Ruanova. “Esto no se para” ou “lume”. Un tende a facerse uns gritos de “guerra”. A frase de “esto no se para” roubeina dunha canción de Delafé y las Flores Azules, porque me gustan eles e porque me parece unha gran filosofía. Sempre hai cousas por facer, por aprender, novos retos que perseguir

Edufísicabalmes. Triatlón. 3 deportes. ¿3 principios ou valores que o definan?.

Antón Ruanova. Superación, dinamismo e perseverancia.

Fonte. Eurotri.com

Encantame a resposta que das cando che pregunto polos teus obxectivos. Mellorar desfrutando. Da unha idea da túa paixón polo deporte e debería ser o obxectivo último para todos. Sen embargo non podo estar de acordo contigo no de debutar en  Copas do Mundo. Ese dereito xa o gañaches a tempada pasada. Se en México as carreteras teñen baches, un corre o risco de caerse e facerse dano.

Sabedes que desde estas liñas gostame falar de xente capaz de transmitir principios e valores que desafortunadamente estanse perdendo (superación, dinamismo e perseverancia). Antón Ruanova é unha desas persoas no aspecto deportivo, admirable. Pero cando ademáis ó aspecto persoal trascende e supera ó deportivo, ahí é cando, a min polo menos, alguén me conquista plenamente.

Como podestes observar, esta entrada está totalmente en galego porque é a lingua na que Antón se sinte máis cómodo. Un rasgo máis da súa personalidade.

Graciñas Antón por volver  compartir o teu tempo con nos, e xa sabes, “lume que isto non se para”.


Fonte. antonruanova.com
                   

jueves, 9 de febrero de 2012

2ª EDICIÓN CONCURSO FOTOGRAFÍA: NATUREZA E DEPORTE.

      El curso pasado, los departamentos de Educación Física y Ciencias Naturales, pusimos en marcha un concurso de fotografía. Los profesores de ambos departamentos compartimos la afición por este arte y nos pareció una gran idea poner en marcha un concurso cuya temática única, como no podía ser de otro modo a la vista del nombre de los departamentos organizadores, fuera la práctica deportiva en el entorno natural. A pesar de que el tema sea sólo uno, tienen cabida multitud de actividades diferentes y con ello muchas posibiladades de captar grandes instántaneas.
        La acogida de la idea resultó bien y la 1ª Edición fue todo un éxito recopilando un gran número de fotografías, algunas de las cuales eran espectaculares. Por ello, y porque aquellas cosas que salen bien hay que mantenerlas y mejorarlas si se puede, nace la "2ª Edición". Desde ya podéis empezar a tirar fotos, y si  tenéis alguna que queráis presentar,  podéis hacerlo hasta el día 2 de Mayo. La temática y las bases son las mismas que en la edición pasada, y si queréis consultarlas, podéis hacerlo en los distintos tablones de anuncios del colegio. La novedad es que en esta "2ª Edición" abrimos el concurso a la participación también de los padres de alumnos, aunque en caso de resultar ganadores no tendrían derecho a premio, tan solo a una mención por la foto.
        Desde aquí pedimos la colaboración de "todos", para que entre "todos", la 2ª Edición sea, si se puede, un poquito mejor que la 1ª. Gracias.

        Si quieres consultar las bases pincha en el cartel del concurso.






jueves, 26 de enero de 2012

KILIAN JORNET. EL PLACER DE CORRER.

Correr o morir 

         "Besa la gloria o muere en el intento. Perder es morir, ganar es sentir. La lucha es lo que diferencia una victoria, a un vencedor. El secreto no está en las piernas, sino en la fuerza de salir a co­rrer cuando llueve, hace viento y nieva; renun­ciar a unas horas de fiesta, a unas décimas de nota, decir «¡no!» a una chica, a las sábanas que se te pegan en la cara. No vale no luchar, no vale no sufrir. Porque perder es morir. Y uno no puede morirse sin haberlo dado todo".
       
       Las palabras que acabáis de leer son un extracto de lo que Kilian Jornet llama "Manifiesto del Skyrunner", y con el que comienza el libro "Correr o Morir" de reciente publicación en castellano (y ya van por la cuarta edición. Ocho en catalán). Este manifiesto es también una filosofía de vida, que si  extrapolamos a otros ámbitos más allá del deportivo se torna perfectamente válida. Dice Kilian que con la lectura de estas palabras, colgadas en la puerta del apartamento, se levantaba por las mañanas durante aquellos años para salir a entrenar ... . Cuando uno lee, "durante aquellos años", podría pensar en algo remotamente lejano, pero luego ves que no es así porque tiene 24 años y ya es toda una leyenda en el mundo del trail running y del ski de montaña, deportes de resistencia donde lo normal es destacar a partir de los 30-35.
        Hace poco leí en una revista especializada, una entrevista en la que le preguntaban cómo puede convivir con dos maneras de ver las cosas: el chaval que disfruta descubriendo caminos nuevos y paisajes fascinantes en contacto con la naturaleza, y luego hable de correr o morir. Lo explica diciendo que a veces necesitas correr por el mero hecho de hacerlo y encontrarte contigo mismo y la naturaleza. Para esto tiene el entrenamiento, para estar con la montaña. Pero también es una persona muy competitiva y un "matador" en este sentido, y para eso tiene la competición. Yo lo explicaría diciendo que ha sabido encontrar el placer de correr y con eso es suficiente para él. Disfruta de verdad con lo que hace. Los que somos corredores y nos calzamos las zapatillas con frecuencia sabemos cuan díficil es llegar a ese estado en el que las sensaciones y no el cronómetro te dicen...hoy has estado bien. Y es que correr no siempre es un placer.
        Como otras veces, me gusta utilizar el blog para dar a conocer personas, hechos, libros...que creo tienen la capacidad de transmitir principios y actitudes importantes, porque son estos los que de alguna manera van a marcar el desarrollo de nuestro camino por la vida. Kilian Jornet es una de esas personas, admirable en lo deportivo, indiscutiblemente es el mejor y ha batido todos los records que se ha propuesto. El periodista Roberto Palomar dice de él :
"Si Kilian se hubiera dedicado a un deporte olímpico o a una disciplina con mayor repercusión en los medios de comunicación, probablemente sería una leyenda".
       Y por algunas frases suyas, también en lo personal, pues demuestra tener los pies en el suelo y disfrutar con lo que hace:
A veces la gente sobrevalora demasiado a los deportistas. Al fin y al cabo hacemos lo que nos gusta, y gracias al trabajo y a la genética lo hacemos bien, pero nada más. No deberíamos ser más conocidos que un buen profesor, un científico o un constructor” .
        La siguiente me gusta especialmente:
"Corremos porque nos proporciona emociones y sensaciones que no se encuentran en ningún otro sitio. No debemos buscar el porqué de correr. No hay un porqué, si te gusta, hazlo".

       Si navegáis un poco por la web hay multitud de vídeos de Kilian a través de los cuales podéis conocerlo un poco más. Hay uno, donde al final del mismo dice que a veces, aunque la clasificación muestre que has ganado, las sensaciones son de no haberlo hecho. Y que horas después, cuando se acerca a la línea de meta para ver llegar a otros competidores, con sus caras de satisfacción y alegría por haber sido capaces de terminar lo que era un reto para ellos, como terminar una carrerita de nada de 160 kilómetros como el Ultra Trail del Mont Blanc, pensar en voz alta, "..der". Éstos sí que han ganado. Pues yo te digo que no, que mientras mantengas ese placer por correr, esa ilusión con la que emprendes cada nuevo reto, ilusión que transmites a todo tú equipo y a todos los que se acercan a correr contigo una parte del camino, si como tú dices lo has dado todo, has ganado incluso antes de salir. Así, de esa manera, no es posible perder.
     

lunes, 19 de diciembre de 2011

LA SABIDURÍA DE LA TOSCANA

 

        La Toscana es una región italiana. Nunca he estado allí. Pese a ello sé que debe ser un lugar maravilloso porque intento ver y leer todo lo que puedo sobre ella, y aunque las tramas de libros o películas sean diferentes, todos la describen de la misma manera; una región donde lo que prima es la calidad de vida, una vida al aire libre entre bosques, prados, campos y viñedos, con unos paisajes impresionantes y gente amable que se preocupa de lo que le sucede al vecino, al que se le ayuda en lo que necesite sabiendo que el hará lo mismo, donde los niños pueden salir a jugar tranquilos porque todos los conocen y entre todos cuidan de ellos evitando que hagan o les ocurra algo malo y porque todavía tienen lugares donde poder hacerlo, donde los coches están prohibidos en el casco de algunos pueblos porque se utilizaban hasta para ir a por el pan y con ello se perdía el contacto diario entre la gente, el decir buenos días o que tal te va.
       La Sabiduría de la Toscana es el título de un libro, que me ha regalado una persona que sabe bien de mi pasión por la Toscana, escrito por Ferenc Máté. Es un libro en el que reflexiona sobre sus vivencias y da su punto de vista acerca de como cambian las circunstancias de la vida con el tiempo y que no siempre lo hacen  para mejor. Tener más o mejores cosas no necesariamente nos hace más felices. A veces nos vuelven más egoístas y nos hacen encerrarnos en nuestro espacio más próximo, de algún modo nos exiliamos y perdemos el contacto con el mundo que nos rodea porque ya lo tenemos todo en el nuestro propio. O eso creemos.
        En este libro habla sobre deporte, naturaleza, sobre los vecinos y el vecindario, sobre las personas y sus valores y principios, habla de costumbres, de la recompensa al trabajo bien hecho, de comida y de vino..., habla de cosas simples, sencillas, cosas que nos hacían felices y que se han ido quedando por el camino, cosas que nos hacen ver la vida de otro modo y nos ayudan a sobrellevar el ajetreo de hoy en día que tanto nos agobia. Dice que todavía hay lugares donde todo es como debiera, lugares donde los sueños pueden hacerse realidad, lugares donde aquello que una vez tuvimos y quisiéramos recuperar todavía existe porque nunca se ha perdido. Lo mejor. Que no hace falta irse hasta Italia.Aquí también tenemos sitios así.
        Hay libros cuya lectura nos hace reflexionar, y algunos como éste, también recordar. Y después de un día duro, leer un par de capítulos reconforta, hasta el punto de que el ánimo mejora aunque lo tengas por los suelos.
        Ahora que es tiempo de alegría y de hacer regalos, y si un buen libro era una de las opciones, no lo dudéis pues con este seguro que vais a acertar.
       




   

martes, 13 de diciembre de 2011

PANEL GRÁFICO(ACTIVIDADES ARDORA)

        Para todos aquellos que quieran, podéis intentar resolver este panel gráfico realizado con Ardora. Tenéis que pinchar en la respuesta correcta que se corresponda con el punto que parpadea en la imagen. Podéis ver los aciertos y los intentos realizados cuya respuesta es incorrecta . El tiempo viene representado por una esfera que recorre 360º. Cada acierto os dará 40º más de margen para lograr terminar la actividad.
        Pinchad en la imagen para comenzar.

   

martes, 6 de diciembre de 2011

ORIENTACIÓN

     Para preparar el test de resistencia, el test de Cooper (en el que tendréis que recorrer la mayor distancia posible en 12 minutos), utilizamos en los últimos días nociones básicas de orientación para completar recorridos que iban de los 7/8 minutos hasta los 10/12, tiempo que se aproxima al que tendréis que completar en el test.
        Estas técnicas se referían a la interpretación de un mapa y al manejo básico de la brújula para poder determinar los rumbos de unos puntos a otros durante el recorrido, aunque la zona por la cual nos movíamos era de sobra conocida y no necesitabamos de la brújula para no perdernos.
        Si os apetece, y contáis con una brújula podéis intentar determinar los rumbos y las distancias que hay del punto de partida a cada uno de los cuatro puntos que os señalo en el mapa que aparecerá pinchando en la imagen siguiente:


        Recordar que los mapas se leen al derecho, y eso significa que el norte del mapa está arriba. Que tenéis que unir con uno de los bordes de la plataforma de la brújula el punto de partida y el punto al que queréis ir. Que hecho esto, tenéis que hacer coincidir el norte del mapa con el norte de la brújula girando el limbo. Y por último girar el mapa y la brújula conjuntamente hasta que la aguja imantada(la que siempre señala el norte), coincida con los otros dos nortes. Hecho esto la flecha de dirección, que está en la plataforma, os indicará el rumbo.
        Para la distancia, tener en cuenta que la escala del mapa(1:25000, por ejemplo) dice que un centímetro en el mapa son x centímetros en el terreno. Con esto ya podríais calcular los metros de un punto a otro.